Źródło: https://apdc.wspomozycielki.pl/12-godzin-dla-dusz-czysccowych/

Nabożeństwo – 20 maja 2025 r.

ZMARLI W 2004 ROKU

1 JERZY CHMIELEWSKI

2 GENOWEFA KSIĄŻEK

3 FRANCISZEK GÓRAL

4 JÓZEF CHODOROWSKI

5 DANUTA BUŁA

6 STANISŁAWA KAŁUŻNIAK

7 ADAM STRZELBNICKI

8 TOMASZ WRÓBEL

9 ŁUKASZ JACH

10 ZOFIA JANKOWSKA

11 ANNA SUCH

12 KAZIMIERZ ZAWADZKI

13 JANUSZ GOLA

ZMARLI W 2005 ROKU

1 STANISŁAW RULEWSKI

2 KAZIMIERZ WRÓBEL

3 STEFAN MOCZKODAN

4 LEOKADIA PRZYBYLSKA

5 WŁADYSŁAW OLEJNIK

6 KRYSTYNA TUGI

7 LUCYNA CENDLEWSKA

8 HELENA BEŁSKA

9 MIECZYSŁAW SZPOTAN

10 HANNA KORDACZUK

11 JANINA JAKIEŁŁO

12 JANUSZ DŻUGAJ

13 JAN BEKIESZCZUK

14 ANNA ACHAB

15 JERZY JASIŃSKI

16 WALDEMAR ZIĘBA

17 FRANCISZKA CHUDOWOLSKA

18 LESŁAW BAJKOWSKI

19 ZDZISŁAW CECOTA

ZMARLI W 2006 ROKU

1 JANINA MACZKOWSKA

2 ALEKSANDER O  SIOR

3 MAREK ROGOWSKI

4 ZDZISŁAW TUSZYŃSKI

5 HENRYK GOŁĘBIEWSKI

6 DANUTA OLŻAŃSKA

7 ADAM MAJKIEWICZ

8 JÓZEF KWAŚNIK

9 EWA SIENKIEWICZ

10 ALEKSANDER KUDERSKI

11 ANTONI DAJEWSKI

12 MAREK POPIEL

13 ANIELA ZIELIŃSKA

14 EWA STĘŻOWSKA

15 FRANCISZEK KULIKOWSKI

16 LUBOMIRA IWANIUK

17 ROKSANA WALKOWSKA

18 MARIA ZAORSKA

19 STANISŁAW MIKA

20 SALOMEA PARTYKA

21 JÓZEF WACOWSKI

22 ZBIGNIEW MAKSYMÓW

Gdyby za zezwoleniem Bożym stanęła przed nami jedna z dusz w czyśćcu zatrzymanych otoczona ogniem, gdyby przedstawiła nam swe cierpienia, nasze serca poruszyłyby się do współczucia.

— ŚW. JAN MARIA VIANNEY

Czym jest Apostolstwo Pomocy Duszom Czyśćcowym?

1. APDC jest zorganizowaną formą apostolstwa Zgromadzenia Sióstr Wspomożycielek Dusz Czyśćcowych, które zostało założone przez bł. Honorata Koźmińskiego i Matkę Wandę Olędzką w 1889 roku w Zakroczymiu.
APDC powstało jako odpowiedź na liczne prośby kierowane do Zgromadzenia Sióstr ze strony osób świeckich, zainteresowanych współpracą w zakresie naszego charyzmatu. Zgromadzenie rozeznało tę sytuację jako nowy znak czasu i nowe wezwanie apostolskie. Decyzja o podjęciu tej formy apostolskiej działalności Zgromadzenia zapadła w roku 1983. Dwa lata później (1985) przyjęto dla niej nazwę: Apostolskie Dzieło Pomocy dla Czyśćca.

Nabożeństwo – 18 luty 2025 r.

ZMARLI W 1995 ROKU

1 ZOFIA KACZOR 

 2 ANDRZEJ BRZĘCZEK 

 3 RAFAŁ RACZAK 

 4 JÓZEFA SKWARK 

 5 STEFAN JANISZEWSKI 

 6 ZOFIA MARTYKA 

 7 ANDRZEJ SUCHORA 

 8 FRANCISZEK KOMOREK

ZMARLI W 1996 ROKU

1 RAFAŁ KRASNY 

 2 ANDRZEJ TRZECIAKIEWICZ 

 3 JÓZEF DWORNICKI 

 4 HELENA NOWAK 

 5 BRONISŁAW PARTYKA 

 6 FRANCISZKA GRUSZCZYŃSKA 

 7 REGINA BIERNAT 

 8 TEODOZJA URBAN 

 9 MARCIN FREY 

 10 ADAM GAIK 

 11 RYSZARD SZCZĘŚNIAK 

 12 BOGDAN ZAPRUTKO 

 13 ANDRZEJ FAJFER 

 14 WŁODZIMIERZ BARSKI 

 15 STEFANIA ZIOŁAŃSKA 

 16 MICHAŁ BARAN 

 17 JAN PERKOWSKI 

 18 MARIA WOJTULEWICZ 

ZMARLI W 1997 ROKU

1 MAREK KOWALCZYK 

 2 GRAŻYNA CIERLIK 

 3 GENOWEFA ŚWIDERSKA 

 4 LAURA MATŁOSZ 

 5 BOGDAN WOŹNIAK 

 6 HENRYKA KAROLAK 

 7 KAZIMIERZ LINERT 

 8 WŁADYSŁAW FALKIEWICZ 

 9 JAN NOWAK 

 10 ELŻBIETA WIECZORKIEWICZ 

 11 RYSZARD SZUMAŃSKI

Nabożeństwo – 15 kwietnia 2025 r.

ZMARLI W 2001 ROKU

1 JÓZEF MARGIEWICZ

2 HELENA LIPSON

3 CZESŁAW KRAWCZAK

4 KAMILLA DOBRAKOWSKA

5 KRYSTYNA WOJTUŚCISZYN

6 MARCIN RAPACZ

7 ADAM RÓŻYCKI

8 ZOFIA WÓJCIK

9 LEON SZRASNERT

10 EUGENIUSZ BĄK

11 EDWARD MOTYL

12 MIECZYSŁAW MIGOWSKI

13 IRENA GRONKOWSKA

14 WIESŁAW KOŁODZIEJ

15 BRONISŁAW BUDZYŃSKI

ZMARLI W 2002 ROKU

1 RYSZARD JAGIELSKI

2 KRYSTYNA ZIMNA

3 BOLESŁAW MICHALCZEWSKI

4 ANTONI NITEK

5 TADEUSZ BARCIKOWSKI

6 ANASTAZJA DAŃKO

7 ZDZISŁAW GÓRNIAK

8 ROMAN SOWIŃSKI

9 TADEUSZ JĘDROWICZ

10 MARIA LITWINOWICZ

11 WINCENTYNA KALIŃSKA

12 MAGDALENA ZAJĄC

13 CZESŁAW SUSZYCKI

14 ANNA TROCHIMOWICZ

15 JAN ZIELIŃSKI

16 AGNIESZKA ZIELIŃSKA

17 HALINA PRZYBYŁA- ANDRZEJEWSKA

18 BRYGIDA DUNAJ

19 JAN JAKIEŁŁO

ZMARLI W 2003 ROKU

1 TADEUSZ BZDYL

2 ANTONI MATYJEWICZ

3 MAJA KUŹMA

4 KRYSTYNA KUDERSKA

5 RENATA RAK

6 ZBIGNIEW HARĘZGA

7 ZYGMUNT PIOTROWSKI

8 ALEKSANDER MIKUŁKO

9 LONGIN LENARTOWICZ

10 AGATA SKRZYPEK

11 EMIL CICHOŃ

12 ROBERT FLONT

13 STANISŁAW ORLIKOWSKI

14 WIOLETTA KARASZEWSKA

15 WALDEMAR SKÓRA

16 ZYGMUNT BUCZEK

17 ARTUR ŻUBER

18 HELENA KOCIŃSKA

19 KAZIMIERZ DRUŻDŻ

XXXIII światowy Dzień Chorego. Orędzie Ojca Świętego

11 luty - „Nadzieja zawieść nie może” (Rz 5, 5) i umacnia nas w ucisku

Drodzy Bracia i Siostry!

Obchodzimy XXXIII Światowy Dzień Chorego w Roku Jubileuszowym 2025, w którym Kościół zaprasza nas, abyśmy stali się „pielgrzymami nadziei”. Towarzyszy nam w tym Słowo Boże, które za pośrednictwem Św. Pawła przekazuje nam przesłanie wielkiej zachęty: „Nadzieja zawieść nie może” (Rz 5, 5), co więcej umacnia nas w ucisku.

Są to słowa pocieszające, ale mogą jednak rodzić pewne pytania, zwłaszcza w tym, kto cierpi. Na przykład: jak pozostać mocnym, gdy jesteśmy dotknięci poważnymi chorobami, powodującymi kalectwo, wymagającymi być może leczenia, którego koszty przekraczają nasze możliwości? Jak to uczynić, gdy oprócz naszego cierpienia widzimy cierpienie tego, kto nas kocha, i który choć jest blisko nas, czuje się bezsilny, aby nam pomóc? We wszystkich tych okolicznościach odczuwamy potrzebę wsparcia większego od nas: potrzebujemy pomocy Boga, Jego łaski, Jego Opatrzności, tej siły, która jest darem Jego Ducha (por. Katechizm Kościoła Katolickiego, n. 1808).

Zatrzymajmy się więc na chwilę, aby zastanowić się nad obecnością Boga blisko tych, którzy cierpią, szczególnie w trzech aspektach, które ją charakteryzują: spotkanie, dar i dzielenie się.

1. Spotkanie. Kiedy Jezus wysyła siedemdziesięciu dwóch uczniów na misję (por. Łk 10, 1-9), zachęca ich, aby mówili chorym: „Przybliżyło się do was królestwo Boże” (w. 9). To znaczy, prosi ich, aby pomogli im znajdować nawet w słabości, jakkolwiek bolesnej i trudnej do zrozumienia, szansę do spotkania z Panem. Rzeczywiście, w czasie choroby, jeśli z jednej strony odczuwamy całą naszą kruchość stworzenia – fizyczną, psychiczną i duchową – to z drugiej strony doświadczamy bliskości i współczucia Boga, który w Jezusie podzielił nasze cierpienia. On nas nie opuszcza i często zaskakuje nas darem wytrwałości, o której nigdy byśmy nie pomyśleli, a której sami nigdy byśmy nie zdobyli.

Choroba staje się więc okazją do spotkania, które nas przemienia, do odkrycia niewzruszonej skały, do której możemy się zakotwiczyć, aby stawić czoła burzom życia. Jest to doświadczenie, które nawet w wyrzeczeniu czyni nas silniejszymi, ponieważ jesteśmy bardziej świadomi, że nie jesteśmy sami. Z tego powodu mówi się, że cierpienie zawsze niesie ze sobą tajemnicę zbawienia, ponieważ pozwala doświadczyć bliskiego i realnego pocieszenia pochodzącego od Boga, aż do „poznania pełni Ewangelii ze wszystkimi jej obietnicami i życiem” (Św. Jan Paweł II, Przemówienie do młodzieży, Nowy Orlean, 12 września 1987 r.).

2. I to prowadzi nas do drugiego punktu refleksji: do daru. Istotnie, nigdy, tak bardzo jak w cierpieniu, nie uświadamiamy sobie, że wszelka nadzieja pochodzi od Pana, a zatem jest przede wszystkim darem, który należy przyjąć i pielęgnować, pozostając „wiernymi wierności Boga”, według pięknego wyrażenia Madeleine Delbrêl (por. La speranza è una luce nella notte, Città del Vaticano 2024, Prefazione).

Ponadto, tylko w zmartwychwstaniu Chrystusa wszelki nasz los znajduje swoje miejsce w nieskończonym horyzoncie wieczności. Jedynie z Jego Paschy pochodzi pewność, że „ani śmierć, ani życie, ani aniołowie, ani Zwierzchności, ani rzeczy teraźniejsze, ani przyszłe, ani Moce, ani co [jest] wysoko, ani co głęboko, ani jakiekolwiek inne stworzenie nie zdoła nas odłączyć od miłości Boga” (Rz 8, 38-39). A z tej „wielkiej nadziei” wypływa każdy inny promyk światła, dzięki któremu można przezwyciężyć życiowe próby i przeszkody (por. Benedykt XVI, Enc. Spe salvi, 27.31). Nie tylko to, ale Zmartwychwstały idzie także z nami, stając się naszym towarzyszem podróży, jak dla uczniów z Emaus (por. Łk 24,13-53). Podobnie jak oni, my również możemy podzielić się z Nim naszym zagubieniem, naszymi niepokojami i naszymi rozczarowaniami, możemy słuchać Jego Słowa, które nas oświeca i rozpala nasze serce, i rozpoznać Go obecnego w łamaniu Chleba, dostrzegając w Jego przebywaniu z nami – pomimo granic teraźniejszości – owo „ponad”, które stając się bliskie, przywraca nam odwagę i ufność.

3. I tak dochodzimy do trzeciego aspektu – do dzielenia się. Miejsca, w których cierpimy, są często miejscami dzielenia się, gdzie wzajemnie się ubogacamy. Ileż razy, przy łóżku chorego uczymy się nadziei! Ileż razy, stojąc blisko tych, którzy cierpią, uczymy się wierzyć! Ileż razy, pochylając się nad potrzebującymi, odkrywamy miłość! A więc, uświadamiamy sobie, że jesteśmy „aniołami” nadziei, posłańcami Boga, jedni dla drugich, wszyscy razem: chorzy, lekarze, pielęgniarki, członkowie rodzin, przyjaciele, kapłani, zakonnicy i zakonnice; tam gdzie jesteśmy: w rodzinach, przychodniach, domach opieki, w szpitalach i w klinikach.

I ważne jest, abyśmy potrafili uchwycić piękno i znaczenie tych spotkań łaski i nauczyli się zapisywać je w duszy, aby o nich nie zapomnieć: aby zachować w sercu życzliwy uśmiech pracownika służby zdrowia, wdzięczne i ufne spojrzenie pacjenta, wyrozumiałą i troskliwą twarz lekarza lub wolontariusza, pełną oczekiwania i zatroskania twarz małżonka, dziecka, wnuka lub drogiego przyjaciela. To wszystko są światła, które warto docenić, które nawet w ciemnościach próby nie tylko dają siłę, ale uczą prawdziwego smaku życia, w miłości i w bliskości (por. Łk 10, 25-37).

Drodzy chorzy, drodzy bracia i siostry, którzy służycie pomocą cierpiącym, w tym Roku Jubileuszowym odgrywacie bardziej niż kiedykolwiek szczególną rolę. Wasze podążanie razem jest bowiem znakiem dla wszystkich, „hymnem na cześć ludzkiej godności, pieśnią nadziei” (Bulla Spes non confundit, 11), której głos wykracza daleko poza sale i łóżka miejsc opieki, w których się znajdujecie, pobudzając i zachęcając do miłości „zgodny chór całego społeczeństwa” (tamże), w harmonii niekiedy trudnej do osiągnięcia, ale właśnie dlatego najbardziej słodkiej i mocnej, zdolnej wnieść światło i serdeczność tam, gdzie ich najbardziej potrzeba.

Cały Kościół dziękuje wam za to! Ja również to czynię i modlę się za was, powierzając was Maryi, Uzdrowieniu Chorych, poprzez słowa, z którymi wielu braci i sióstr zwracało się do Niej w potrzebie:

Pod Twoją obronę uciekamy się, Święta Boża Rodzicielko,
naszymi prośbami racz nie gardzić w potrzebach naszych,
ale od wszelakich złych przygód racz nas zawsze wybawiać,
Panno chwalebna i błogosławiona.

Błogosławię was wraz z waszymi rodzinami i bliskimi i proszę, abyście nie zapomnieli modlić się za mnie.

Rzym, u Świętego Jana na Lateranie, dnia 14 stycznia 2025 r.

FRANCISZEK